บิดามารดาจัดการทรัพย์สินของบุตรผู้เยาว์

ถาม  บิดามารดาจะทำนิติกรรมเกี่ยวกับทรัพย์สินของผู้เยาว์ได้หรือไม่  และมีกรณีใดบ้างที่บิดามารดาจะต้องได้รับอนุญาตจากศาลก่อนจึงจะจัดการทรัพย์สินของผู้เยาว์ได้?

ตอบ  การจัดการทรัพย์สินของบุตรผู้เยาว์  บิดามารดาสามารถกระทำได้เสมอแต่ต้องจัดการทรัพย์สินนั้นด้วยความระมัดระวังเช่นวิญญูชนพึงกระทำ  เนื่องจากการจัดการทรัพย์สินของผู้เยาว์มีผลกระทบต่อผู้เยาว์  กฎหมายจึงกำหนดให้นิติกรรมที่เกี่ยวกับทรัพย์สินของผู้เยาว์ดังต่อไปนี้  บิดามารดาจะกระทำได้ต้องได้รับอนุญาตจากศาลก่อน  อาทิ

          (๑) ขายแลกเปลี่ยนขายฝากให้เช่าซื้อจำนองปลดจำนองหรือโอนสิทธิจำนองซึ่ง
อสังหาริมทรัพย์หรือสังหาริมทรัพย์ที่อาจจำนองได้
           (๒) กระทำให้สุดสิ้นลงทั้งหมด หรือ บางส่วน ซึ่งทรัพยสิทธิของผู้เยาว์อันเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์
           (๓) ก่อตั้งภาระจำยอมสิทธิอาศัยสิทธิเหนือพื้นดินสิทธิเก็บกินภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์หรือทรัพยสิทธิอื่นใดในอสังหาริมทรัพย์
           (๔) จำหน่ายไปทั้งหมด หรือ บางส่วน ซึ่ง สิทธิเรียกร้องที่จะให้ได้มา ซึ่งทรัพยสิทธิในอสังหาริมทรัพย์หรือสังหาริมทรัพย์ที่อาจจำนองได้หรือ สิทธิเรียกร้อง ที่จะให้ทรัพย์สินเช่นว่านั้นของผู้เยาว์ปลอดจากทรัพยสิทธิที่มีอยู่เหนือทรัพย์สินนั้น
           (๕) ให้เช่าอสังหาริมทรัพย์เกินสามปี
           (๖) ก่อข้อผูกพันใดๆที่มุ่งให้เกิดผล ตาม (๑) (๒) หรือ (๓)
           (๗) ให้กู้ยืมเงิน
           (๘) ให้โดยเสน่หาเว้นแต่ จะเอาเงินได้ของผู้เยาว์ให้แทนผู้เยาว์เพื่อการกุศลสาธารณะเพื่อการสังคมหรือตามหน้าที่ธรรมจรรยาทั้งนี้ พอสมควรแก่ฐานานุรูปของผู้เยาว์
            (๙) รับการให้โดยเสน่หาที่มีเงื่อนไขหรือค่าภาระติดพันหรือไม่รับการให้โดยเสน่หา
            (๑๐) ประกันโดยประการใดๆอันอาจมีผลให้ผู้เยาว์ต้องถูกบังคับชำระหนี้ หรือทำนิติกรรมอื่นที่มีผลให้ผู้เยาว์ต้องรับเป็น ผู้รับชำระหนี้ ของ บุคคลอื่น หรือแทน บุคคลอื่น
            (๑๑) นำทรัพย์สินไปแสวงหาผลประโยชน์เว้นแต่ในกรณีต่อไปนี้
- ซื้อพันธบัตรรัฐบาลไทยหรือ พันธบัตร ที่รัฐบาลไทยค้ำประกัน
- รับขายฝากหรือรับจำนองอสังหาริมทรัพย์ในลำดับแรกแต่ จำนวนเงินที่รับขายฝากหรือรับจำนองต้องไม่เกินกึ่งของราคาตลาดของอสังหาริมทรัพย์นั้น
- ฝากประจำในธนาคาร ที่ได้ตั้งขึ้น โดยกฎหมาย หรือที่ได้รับอนุญาต ให้ประกอบกิจการ ในราชอาณาจักร
           (๑๒) ประนีประนอมยอมความ
           (๑๓) มอบข้อพิพาทให้อนุญาโตตุลาการวินิจฉัย

“ข้อตกลงแบ่งสินสมรส”

            ท่านผู้อ่านครับคู่สามีภริยาจะตกลงทำการหย่ากัน  โดยทำบันทึกตกลงกันเองเป็นหนังสือก็สามารถทำได้  และเมื่อตกลงหย่าขาดจากกันแล้วกฎหมายยังให้สิทธิสามีภริยาแบ่งสินสมรสกันไปในคราวเดียวกันได้ด้วย  โดยการแบ่งสินสมรสนั้นให้ฝ่ายชายและหญิงได้ส่วนในสินสมรสเท่าๆกัน  มุมกฎหมายฉบับนี้ผู้เขียนจะนำเอาเรื่องเกี่ยวกับข้อตกลงหย่า  กรณีที่คู่สามีภริยาตกลงหย่ากันเองแล้วทำบันทึกท้ายทะเบียนหย่าว่า  “ที่ดินพร้อมทาวน์เฮาส์เมื่อผ่อนชำระเสร็จสิ้นจะยกกรรมสิทธิ์ให้ฝ่ายหญิง”  นั้น  มีผลทางกฎหมายอย่างไร  และเมื่อในระหว่างผ่อนชำระยังไม่เสร็จสิ้นสามี  กลับนำเอาทาวน์เฮาส์พร้อมที่ดินไปขายโดยไม่ได้รับความยินยอมจากภริยา  ภริยามีสิทธิฟ้องให้เพิกถอนนิติกรรมการขายได้หรือไม่  เรื่องนี้ศาลฎีกาได้เคยมีคำพิพากษาไว้แล้วครับ

            ข้อเท็จจริงมีอยู่ว่า  โจทก์ร่วมจดทะเบียนสมรสกับจำเลย  เมื่อวันที่  ๖  มีนาคม  ๒๕๒๗  ต่อมาเมื่อวันที่  ๕  ตุลาคม  ๒๕๓๖  โจทก์ร่วมซื้อทาวเฮ้าส์  เลขที่  ๑๖๑/๘๙๙  ตั้งอยู่บนโฉนดที่ดินเลขที่ ๑๖๑/๘๙๙  ตั้งอยู่บนโฉนดที่ดินเลขที่ ๔๒๗๓๓  จากบริษัทแสนชัยพล  ดีเวลล็อปเม้นท์  จำกัด  โดยการซื้อได้รับความยินยอมจากจำเลย  และโจทก์ร่วมได้จดทะเบียนจำนองไว้แก่บริษัทเครดิตฟองซิเอร์สินเคหการ จำกัด  ต่อมาวันที่  ๒๔  พฤศจิกายน  ๒๕๓๘  โจทก์ร่วมจดทะเบียนหย่ากับจำเลย  และทำบันทึกด้านหลังทะเบียนหย่าว่า  “เรื่องทรัพย์สินที่ดิน  ๒๑  ตารางวา  พร้อมบ้านเลขที่  ๑๖๑/๘๙๙  ซึ่งอยู่ระหว่างผ่อนส่งกับบริษัทเครดิตฟองซิเอร์  จำกัด  ซึ่งหากผ่อนส่งชำระเสร็จสิ้นแล้วจะยกกรรมสิทธิ์ให้ฝ่ายหญิง”

            ต่อมาวันที่  ๒๔  มกราคม  ๒๕๔๐  โจทก์ร่วมได้ขายที่ดินพร้อมทาวน์เฮาส์ให้แก่โจทก์ซึ่งเป็นน้องสาวในราคา  ๒,๐๐๐,๐๐๐  บาท  ตามหนังสือสัญญาขายที่ดินไม่ได้รับความยินยอมจากจำเลย  แล้วโจทก์นำไปจดทะเบียนจำนองไว้กับธนาคารอาคารสงเคราะห์  ต่อมาเกิดข้อพิพาทระหว่างโจทก์ร่วม  โจทก์  และจำเลยซึ่งเป็นผู้อาศัยอยู่ในทาวน์เฮาส์ที่ไม่ยอมออกจากทาวน์เฮาส์  โจทก์จึงฟ้องขับไล่ขอให้ศาลบังคับจำเลยและบริวารขนย้ายทรัพย์สินออกจากทาวน์เฮาส์ และที่ดินที่ตนซื้อมาจากโจทก์ร่วม(สามีจำเลย)

            จำเลยให้การและฟ้องแย้งโดยได้รับอนุญาตให้ดำเนินคดีอย่างคนอนาถาขอให้ยกฟ้องและเพิกถอนการซื้อขายที่ดินและทาวน์เฮาส์พิพาทระหว่างโจทก์กับนายวุฒิไกร(สามีจำเลย)เฉพาะส่วนของ จำเลย ให้โจทก์โอนกรรมสิทธิ์ที่ดินและทาวน์เฮาส์พิพาทให้แก่จำเลยกึ่งหนึ่ง มิฉะนั้นให้ใช้ราคา ๑,๐๐๐,๐๐๐ บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละ ๗.๕ ต่อปี นับแต่วันฟ้องแย้งจนกว่าจำเลยจะได้รับชำระแล้วเสร็จ

          โจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้ง ขอให้ยกฟ้องแย้ง

          ระหว่างพิจารณา จำเลยยื่นคำร้องขอให้ศาลชั้นต้นเรียกนายวุฒิไกร เข้ามาเป็นโจทก์ร่วมตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๕๗(๓)  ศาลชั้นต้นอนุญาต

          โจทก์ร่วมขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณา

          ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง ให้โจทก์กับโจทก์ร่วมโอนกรรมสิทธิ์ในที่ดินโฉนดเลขที่ ๔๒๗๓๓ ตำบลบางขุนศรี (บางเสาธง) อำเภอบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร พร้อมทาว์น์เฮาส์พิพาทเลขที่ ๑๖๑/๘๙๙  เป็นของจำเลยกึ่งหนึ่ง หากโอนไม่ได้ให้ใช้ราคา ๑,๐๐๐,๐๐๐ บาท ค่าฤชาธรรมเนียมให้เป็นพับ (ที่ถูกค่าฤชาธรรมเนียมทั้งฟ้องเดิมและฟ้องแย้งให้เป็นพับ)

          โจทก์อุทธรณ์

          ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนให้โจทก์ใช้ค่าทนายความในชั้นอุทธรณ์ ๕,๐๐๐  บาท แทนจำเลย

โจทก์ฎีกา  ศาลฎีกาเห็นว่า  คดีนี้มีประเด็นปัญหาข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายที่มาสู่การพิจารณาของศาลฎีกาตามคำฎีกาของโจทก์ว่า  บันทึกข้อตกลงหลังทะเบียนหย่าที่เขียนไว้ว่า  “เรื่องทรัพย์สินที่ดิน  ๒๑  ตารางวา  พร้อมทาวน์เฮาส์เลขที่  ๑๖๑/๘๙๙  ซึ่งอยู่ระหว่างผ่อนส่งกับบริษัทเครดิตฟองซิเอร์  จำกัด  ซึ่งหากผ่อนส่งชำระเสร็จสิ้นแล้วจะยกกรรมสิทธิ์ให้ฝ่ายหญิง”  มีความหมายว่า  ให้ทรัพย์สินพิพาทตกเป็นของโจทก์ร่วมทั้งหมดหรือไม่  ในระหว่างผ่อนชำระ  หากตกเป็นของโจทก์ร่วม  โจทก์มีสิทธิฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่ดินและทาวน์เฮาส์พิพาทหรือไม่  และจำเลยมีสิทธิฟ้องขอให้เพิกถอนการซื้อขายระหว่างโจทก์กับโจทก์ร่วมได้หรือไม่เพียงใด

ศาลฎีกาแปลความหมายของข้อตกลงนี้ว่า

ประการแรก  เห็นว่า  ข้อตกลงไม่มีข้อความตอนใดระบุว่า  จำเลยยกกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินพิพาทให้แก่โจทก์ร่วมทั้งหมด  เพียงแต่ถ้าหากโจทก์ร่วมผ่อนชำระหมดแล้ว  โจทก์ร่วมจะยกกรรมสิทธิ์ส่วนของโจทก์ร่วมให้แก่จำเลยเท่านั้น

ประการที่สอง  เห็นว่า  เมื่อข้อตกลงไม่มีข้อความใดแบ่งแยกสินสมรสกันไว้ว่า  จำเลยยกกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินพิพาทให้แก่โจทก์ร่วมทั้งหมด    การแบ่งสินสมรสจึงต้องเป็นไปตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๕๓๓ ที่บัญญัติว่า ให้แบ่งสินสมรสให้ชายและหญิงได้ส่วนเท่ากัน คือ  คนละกึ่งหนึ่ง  เมื่อข้อตกลงหลังทะเบียนหย่า  ไม่มีข้อตกลงในการแบ่งแยกสินสมรสกันไว้  โจทก์ร่วมและจำเลยจึงยังคงเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์รวมในทรัพย์สินพิพาทคนละส่วนเท่าๆกันในทุกส่วนของทรัพย์สินพิพาท

ประการที่สาม  เห็นว่า  เมื่อโจทก์ร่วมนำที่ดินและทาวน์เฮาส์ซึ่งเป็นสินสมรสที่ยังไม่ได้แบ่งแยกกันไว้ขณะทำบันทึกท้ายทะเบียนหย่าไปขาย  ซึ่งจำเลยยังคงมีกรรมสิทธิ์รวมกับโจทก์ร่วม  โดยมิได้รับความยินยอมจากจำเลย  สัญญาซื้อขายระหว่างโจทก์ร่วมกับโจทก์  จึงมีผลผูกพันเฉพาะส่วนกรรมสิทธิ์ของโจทก์ร่วมเท่านั้นไม่ผูกพันจำเลย

เมื่อโจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ร่วมกันกับจำเลยในทุกส่วนแล้ว  โจทก์จึงไม่มีสิทธิฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่ดินและทาวน์เฮาส์พิพาท  ส่วนจำเลยมีสิทธิฟ้องให้เพิกถอนการซื้อขายที่ดินและทาวน์เฮาส์ระหว่างโจทก์กับโจทก์ร่วม  ในส่วนที่เกี่ยวกับกรรมสิทธิ์ของจำเลยได้  (คำพิพากษาศาลฎีกาที่  ๙๖๐/๒๕๕๒)

คำพิพากษาของศาลฎีกาที่กล่าวมาสรุปได้ว่า  ก่อนที่จะทำบันทึกแบ่งทรัพย์สินกันระหว่างสามีภริยาไว้ในท้ายทะเบียนหย่า  หรือทำข้อตกลงกันเองก็ต้องระบุกันไว้ให้ชัดเจนว่า  ใครได้กรรมสิทธิ์ในสินสมรสระหว่างที่ยังผ่อนชำระไม่เสร็จสิ้น  และหากจะต้องขายในระหว่างผ่อนคู่สามีภริยาจะต้องแบ่งกันอย่างไร  เพื่อป้องกันปัญหาที่จะเกิดขึ้นในอนาคต  หากเพียงบันทึกตกลงว่า  “ที่ดินและทาวน์เฮาส์เมื่อผ่อนชำระเสร็จสิ้นแล้วจะยกกรรมสิทธิ์ให้ฝ่ายหญิง”  นั้น  ผลทางกฎหมายก็มีเพียงว่า  ฝ่ายหญิงมิได้ยกกรรมสิทธิ์ในทรัพย์พิพาทในส่วนของตนทั้งหมดให้โจทก์ร่วม  ในระหว่างผ่อนชำระกับบริษัทเครดิตฟองซิเอร์  จำกัด  ดังนั้น  กรรมสิทธิ์ในที่ดินและทาวน์เฮาส์พิพาท  จึงยังคงเป็นของโจทก์ร่วมและจำเลยร่วมกันในระหว่างผ่อนชำระ  หาใช่ที่ดินและทาวน์เฮาส์ตกเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ร่วมทั้งหมดนะครับ

จดทะเบียนสมรสในต่างประเทศ...หย่าในประเทศไทย

ถาม  สามีต่างชาติและภริยาไทยจดทะเบียนสมรสกันในต่างประเทศจะทำการหย่ากันโดยความยินยอมในประเทศไทยได้หรือไม่  และมีผลเป็นอย่างไรบ้าง? 

ตอบ  สามีต่างชาติและภริยาไทยจะจดทะเบียนการหย่ากันในประเทศไทยได้นั้น  กฎหมายแห่งสัญชาติของสามีและภริยาทั้งสองฝ่ายต้องยอมให้หย่ากันได้  ซึ่งการหย่านั้นก็มีอยู่  ๒  แบบ 

แบบแรก  เป็นการหย่าโดยความยินยอม  สามีต่างชาติและภริยาจะทำการหย่าได้ก็ต่อเมื่อกฎหมายแห่งสัญชาติของสามีและภริยายินยอมให้คู่สมรสทั้งสองฝ่ายหย่าโดยความยินยอมได้

แบบที่สอง  เป็นการหย่าโดยคำพิพากษาของศาล  ศาลไทยจะไม่พิพากษาให้หย่าขาดจากกัน  เว้นแต่  กฎหมายแห่งสัญชาติของสามีและภริยาทั้งสองฝ่ายยอมให้หย่าได้เช่นเดียวกัน

ดังนั้น  หากสามีต่างชาติและภริยาไทยจดทะเบียนสมรสกันในต่างประเทศ  หากประสงค์จะทำการหย่ากันโดยความยินยอมในประเทศไทยจึงสามารถกระทำได้ตามแบบการหย่าข้างต้น  และมีผลใช้บังคับกันได้ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๕๑๔ แม้สามีต่างชาติและภริยาไทยจะมิได้จดทะเบียนสมรสโดยนายทะเบียนประจำสำนัก-นายทะเบียนอำเภอ  หรือกิ่งอำเภอ หรือโดยนายทะเบียน ณ ที่ทำการสถานทูตหรือกงสุลไทยก็ตาม  แต่การหย่านี้จะอ้างเป็นเหตุให้เสื่อมสิทธิของบุคคลภายนอกผู้กระทำโดยสุจริตไม่ได้  เว้นแต่จะได้จดทะเบียนการหย่าแล้ว

ส่วนการจดทะเบียนหย่าในประเทศไทยก็ต้องปฏิบัติตามตามพระราชบัญญัติจดทะเบียนครอบครัว พ.ศ.๒๔๗๘ มาตรา ๑๗ วรรคหนึ่ง บัญญัติว่า ถ้าการใด ๆ อันเกี่ยวกับฐานะแห่งครอบครัว ได้ทำขึ้นในต่างประเทศซึ่งกฎหมายแห่งประเทศที่ทำขึ้นนั้นบัญญัติไว้ ผู้มีส่วนได้เสียจะขอให้บันทึกในประเทศไทยก็ได้ แต่ต้องยื่นเอกสารอันเป็นหลักฐานแห่งการนั้น  โดยมีคำรับรองถูกต้องพร้อมกับคำแปลภาษาไทยซึ่งฝ่ายนั้นต้องเป็นผู้ออกค่าใช้จ่าย และมาตรา ๑๘ บัญญัติว่า การจดทะเบียนการหย่าโดยความยินยอมนั้น ให้นายทะเบียนรับจดต่อเมื่อสามีและภริยาร้องขอ และได้นำหนังสือตามที่ระบุไว้ในมาตรา ๑๕๑๔ วรรคสอง แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาแสดงต่อนายทะเบียนด้วย จากบทบัญญัติดังกล่าวแสดงว่า แม้สามีภริยาจะจดทะเบียนสมรสกันในต่างประเทศตามแบบกฎหมายของกฎหมายต่างประเทศก็ตาม  หากทั้งสองฝ่ายประสงค์จะจดทะเบียนหย่าโดยความยินยอมของทั้งสองฝ่ายแล้ว ก็สามารถจดทะเบียนหย่าในประเทศไทยตามขั้นตอนของบทกฎหมายดังกล่าวได้

              การคุ้มครองผู้บริโภคในด้านการโฆษณา
              
              การโฆษณาจะต้องไม่ใช้ข้อความที่เป็นการไม่เป็นธรรมต่อผู้บริโภค  หรือใช้ข้อความที่อาจก่อให้เกิดผลเสียต่อสังคมเป็นส่วนรวม ทั้งนี้ไม่ว่าข้อความดังกล่าวนั้นจะเป็นข้อความที่เกี่ยวกับแหล่งกำเนิด สภาพ คุณภาพหรือลักษณะของสินค้าหรือบริการ ตลอดจนการส่งมอบ การจัดหา หรือการใช้สินค้าหรือบริการก็ตาม
              ส่วนข้อความที่ถือว่าเป็นข้อความที่ไม่เป็นธรรมต่อผู้บริโภค  หรือเป็นข้อความที่อาจก่อให้เกิดผลเสียต่อสังคมเป็นส่วนรวมนั้นก็ได้แก่ข้อความต่อไปนี้ครับ
              (๑) ข้อความที่เป็นเท็จหรือเกินความจริง
              (๒) ข้อความที่จะก่อให้เกิดความเข้าใจผิดในสาระสำคัญเกี่ยวกับสินค้าหรือบริการไม่ว่าจะกระทำโดยใช้หรืออ้างอิงรายงานทางวิชาการสถิติ หรือสิ่งใดสิ่งหนึ่งอันไม่เป็นความจริงหรือเกินความจริง หรือไม่ก็ตาม
              (๓) ข้อความที่เป็นการสนับสนุนโดยตรงหรือโดยอ้อมให้มีการกระทำผิดกฎหมายหรือศีลธรรม หรือนำไปสู่ความเสื่อมเสียในวัฒนธรรมของชาติ
              (๔) ข้อความที่จะทำให้เกิดความแตกแยกหรือเสื่อมเสียความสามัคคีในหมู่ประชาชน
              (๕) ข้อความอย่างอื่นตามที่กำหนดในกฎกระทรวง
              อนึ่ง  ข้อความที่ใช้ในการโฆษณาที่บุคคลทั่วไปสามารถรู้ได้ว่า  เป็นข้อความที่ไม่อาจเป็นความจริงได้โดยแน่แท้ ไม่เป็นข้อความที่ต้องห้ามในการโฆษณาตาม (๑)  ครับ

"การขอตั้งผู้จัดการมรดก"

          กฎหมายบอกว่า  การตั้งผู้จัดการมรดกนั้นจะต้องมีเหตุที่จะร้องขอให้ศาลตั้งผู้จัดการมรดกของผู้ตายได้  ซึ่งเหตุที่ว่ามานี้ก็มีอยู่หลายประการด้วยกัน
          ประการแรก  เมื่อเจ้ามรดกตาย  ทายาทโดยธรรม  หรือผู้รับพินัยกรรมได้สูยหายไป  หรืออยู่นอกราชอาณาจักร  หรือเป็นผู้เยาว์
          ประการที่สอง  เมื่อผู้จัดการมรดก  หรือทายาทไม่สามารถ  หรือไม่เต็มใจที่จะจัดการ  หรือมีเหตุขัดข้องในการจัดการมรดก  หรือในการแบ่งปันมรดก
          ประการที่สาม  เมื่อข้อกำหนดพินัยกรรมซึ่งตั้งผู้จัดการมรดกไว้  ไม่มีผลบังคับได้ด้วยประการใดๆ
         
          ส่วนผู้ที่จะร้องขอให้ศาลตั้งผู้จัดการมรดกได้นั้นก็ได้แก่บุคคลดังต่อไปนี้  คือ
          ๑)  ทายาท 
          ๒)  ผู้มีส่วนได้เสีย 
          ๓)  พนักงานอัยการ 
          อนึ่ง  หากเป็นกรณีการตั้งผู้จัดการมรดกตามข้อกำหนดในพินัยกรรมก็ให้ศาลตั้งตามข้อกำหนดนั้น  ถ้าไม่มีข้อกำหนดไว้ในพินัยกรรมก็ให้ศาลตั้งเพื่อประโยชน์แก่กองมรดก  โดยคำนึงถึงเจตนาของเจ้ามรดกครับ

"วิธีแบ่งมรดก"

ประการแรก
- ทายาทต่างเข้าครอบครองทรัพย์มรดกเป็นสัดส่วน
ประการที่สอง
- ขายทรัพย์มรดกแล้วเอาเงินที่ขายได้มาแบ่งปันกัน
ประการที่สาม
- ทำสัญญาแบ่งทรัพย์มรดกเป็นหนังสือ
ประการที่สี่

-  ถ้าทายาทตกลังกันไม่ได้ต้องให้ศาลเป็นผู้ชี้ขาดครับพี่น้อง!!!!!!!

"วิธีแบ่งทรัพย์สินระหว่างเจ้าของรวม"

ประการแรก แบ่งทรัพย์สินโดยเจ้าของรวมตกลงกันเองหรือ
ประการที่สอง ตกลงขายทรัพย์สินแล้วเอาเงินมาแบ่งกัน
ประการที่สาม หากตกลงกันไม่ได้ต้องให้ศาลชี้ขาด และศาลอาจสั่งดังนี้
๑) ให้เอาทรัพย์สินนั้นออกแบ่งหรือ
๒) ให้ขายโดยประมูลราคากันเองระหว่างเจ้าของรวม หรือขายทอดตลาดก็ได้ครับ!!!!!!!!!!!